Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τελικά πόσο γρήγορα μπορούμε να διαβάσουμε;

Τελικά πόσο γρήγορα μπορούμε να διαβάσουμε;


Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν κάποιοι να διαβάζουν τόσα βιβλία; Πόσες φορές έχουμε ρωτήσει φίλους βιβλιόφιλους «Μα καλά πόσο γρήγορα διαβάζεις;». Μήπως εγώ διαβάζω αργά; Μήπως θα μπορούσα να διαβάζω πιο γρήγορα;


Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ ένα διαδικτυακό σεμινάριο με θέμα
Learning how to learn. Μία από τις πολλές παραμέτρους που θίγει είναι αυτή της ταχύτητας ανάγνωσης. Όλο αυτό οδήγησε βεβαίως σε δαιδαλώδεις αναζητήσεις. Άρθρα, μελέτες και πολλές διαφορετικές προσωπικές απόψεις που συνέθεσαν μία πολυδιάστατη απάντηση.

Αρχικά είναι σημαντικό να κατανοήσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το μάτι. Θα προσπαθήσω να πω με απλά λόγια όσα κατάλαβα. Σύμφωνα με όσα διάβασα λοιπόν, το μάτι προκειμένου να διαβάσει, θα πρέπει να σταματήσει σε ένα μέρος του κειμένου, είναι σαν να κάνει μικρά άλματα από συλλαβή σε συλλαβή, από λέξη σε λέξη και ένα μεγάλο άλμα όταν αλλάζει σειρά. Αφού το μάτι κάνει κάμποσα μικρά άλματα, ο εγκέφαλος θα πρέπει να επεξεργαστεί τις πληροφορίες έτσι ώστε να κατανοήσουμε τι έχουμε δει-διαβάσει.


Σύμφωνα με τους ειδικούς λοιπόν είναι απίθανο το μάτι να μπορεί να διαβάσει πάνω από 500-600 λέξεις το λεπτό. Το μάτι χρειάζεται χρόνο εξαιτίας αυτής της μηχανικής διαδικασίας κίνησης αλλά και του χρόνου που χρειάζεται ο εγκέφαλος για να κατανοήσει την οπτική πληροφορία.

Βέβαια οι ειδικοί που ασχολούνται με τη γρήγορη ανάγνωση ισχυρίζονται ότι μπορούν προσπεράσουν αυτό το «πρόβλημα» συγκρατώντας περισσότερο οπτικές πληροφορίες σε κάθε κίνηση του ματιού. Αντί να διαβάζει κανείς δύο λέξεις σε κάθε «άλμα», μπορεί να επεξεργάζεται κάποιες σειρές. Φυσικά κάτι τέτοιο δε μπορεί να γίνει εξαιτίας του τρόπου που λειτουργεί το μάτι και του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλος και κατ’ επέκταση η μνήμη.

Πόσο γρήγορα διαβάζει όμως ο μέσος αναγνώστης; Η απάντηση είναι 200-400 λέξεις/λεπτό. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί κανείς σχεδόν να διπλασιάσει την ταχύτητα ανάγνωσής του, αν δεχτούμε ότι το όριο είναι οι 600 λέξεις. Όμως, διπλασιάζοντας το ρυθμό μας μήπως επηρεάζουμε την ποιότητα κατανόησης; Μήπως όσοι διαβάζουν γρήγορα κατανοούν λιγότερα;

Με μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο εντόπισα αρκετές τεχνικές που υπόσχονται βελτίωση του χρόνου ανάγνωσης. Μία από αυτές ισχυριζόταν ότι θα πρέπει να αποφύγουμε το subvocalization, δηλαδή τη φωνή που ακούμε μέσα μας όταν διαβάζουμε. Οι ειδικοί της «γρήγορης ανάγνωσης» ισχυρίζονται ότι αυτή η φωνούλα καθυστερεί την ανάγνωση και αν μάθεις να τη βάζεις σε σίγαση και να αναγνωρίζεις τις λέξεις οπτικά, θα διαβάζεις πολύ πιο γρήγορα!

Όμως αυτή η εσωτερική φωνή είναι απαραίτητη για να διαβάζει κανείς σωστά και να κατανοεί όσα διαβάζει. Αν ωστόσο εκπαιδεύσουμε την εσωτερική φωνή να διαβάζει γρηγορότερα, μήπως τότε τα πράγματα θα βελτιωθούν; Η απάντηση είναι ναι!

Υπάρχει ακόμη ένα «κόλπο» για να διαβάζουμε γρηγορότερα. Συνηθίζαμε να το κάνουμε όταν πηγαίναμε στις πρώτες τάξεις του δημοτικού και σταδιακά το εγκαταλείψαμε. Ναι, είναι η συνήθεια να δείχνουμε τη σειρά που διαβάζουμε με το δάχτυλό μας ή με ένα μολύβι. Αυτή η τεχνική βοηθά στα «άλματα» του ματιού και επομένως δε χάνουμε χρόνο. Μία άλλη μελέτη μάλιστα ισχυρίζεται ότι το δάχτυλο ή το μολύβι λειτουργεί και ως «συσκευή ρυθμού».

Τέλος, φαίνεται πως είναι πολύ σημαντικό, προκειμένου να αυξήσουμε την ταχύτητα ανάγνωσής μας να έχουμε ρίξει μία γρήγορη ματιά στο κείμενο, πριν το διαβάσουμε αλλά και να ξέρουμε τι ψάχνουμε. Κάτι που δεν είναι τόσο χρήσιμο βέβαια στην περίπτωση που διαβάζουμε λογοτεχνία.

Φυσικά έκανα το πείραμα! Διαβάζοντας, χωρίς να δείχνω τις γραμμές, και κατανοώντας πλήρως το κείμενο διάβασα 228 λέξεις/λεπτό. Όταν στη συνέχεια επιχείρησα να διαβάσω χρησιμοποιώντας το μολύβι το σκορ μου αυξήθηκε σε 246 λέξεις/λεπτό!

Εσείς με τι ταχύτητα διαβάζετε;


Αν θέλετε να ενημερώνεστε για τις καινούργιες αναρτήσεις του blog μπορείτε να ακολουθήσετε/κάνετε like στη σελίδα Λογοτεχνία παντού στο facebook!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ανάσκελα - Rita Bullwinkel

Το βιβλίο αυτό το πέτυχα σε ένα γνωστό λογαριασμό στο Instagram , ξέρετε αυτόν τον λογαριασμό που βγάζουμε φωτογραφία τα μπουτάκια μας και τα βιβλία μας μαζί. Το διάβασα εξ ολοκλήρου στην παραλία και ομολογώ πως η παρέα του ήταν ενδιαφέρουσα. «Το "Ανάσκελα" είναι μια συλλογή διηγημάτων με φαντάσματα, μέντιουμ, μια ερωμένη παθιασμένη με τον ήχο κουρδίσματος της άρπας, έφηβες που πιστεύουν ότι στην πραγματικότητα είναι φυτά, φυλακισμένους σε γκούλαγκ και ανθρωποφάγες εκκλησίες. Μέσα από αυτές τις τρυφερές και συνάμα γκροτέσκ ιστορίες, οι χαρακτήρες αναρωτιούνται για τα σώματα που τους δόθηκαν και για την ίδια τη ζωή.» Η παραπάνω παρουσίαση, που προέρχεται από το οπισθόφυλλο του βιβλίου, θα έλεγα πως το αδικεί. Ναι μεν, αλλά. Όλα αυτά θα τα βρείτε σίγουρα σε αυτή τη συλλογή, αλλά θα βρείτε και πολλά άλλα που δρουν λιγότερο επιδερμικά. Ιστορίες που τις διαβάζεις λαίμαργα και φτάνοντας στο τέλος, παγώνεις. Όχι γιατί το τέλος τους είναι τρομακτικό, αλλά γιατί αυτό που έχουν να ...

Αρχάριοι - Ρέιμοντ Κάρβερ

Για τον Κάρβερ έχει γίνει πολύς λόγος τώρα τελευταία.  Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εμφανίζονται μπροστά μου συνεχώς φωτογραφίες με βιβλία του. Παρόλα αυτά, όταν άνοιξα τη σελίδα γνωστού βιβλιοπωλείου για να βρω το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσω δεν έψαχνα κάποιο συγκεκριμένο. Έπεσε το μάτι μου σε μία μεγάλη έκπτωση, όμως και η περιγραφή του βιβλίου έμοιαζε ενδιαφέρουσα. Έχω και μεγάλη αγάπη στα διηγήματα, οπότε πήγα στο βιβλιοπωλείο και το πήρα. Στο οπισθόφυλλο αναφέρεται πως ο Κάρβερ είναι « ο φυσικός διάδοχος του πραγματικού μέντορά του, του Άντον Τσέχοφ ». Κάπως μεγαλεπήβολο ακούγεται όλο αυτό, σκέφτηκα. Ανοίγω το βιβλίο. Στο εσώφυλλο διαβάζω λόγια του Κάρβερ « Όταν γράφω ένα διήγημα κι υπάρχει κάποιος που συντονίζεται μ’ αυτό κατά κάποιον τρόπο, τότε είμαι ευτυχισμένος. Τι άλλο να θελήσω; Είναι σημαντικό να κάνω αυτή τη δουλειά, γιατί κάποιος τη χρειάζεται. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως είμαστε άνθρωποι .». Τον έχω συμπαθήσει ήδη. Το βιβλίο αποτελείται από 17 διηγήματα,...

Ο Παπαδιαμάντης τα Χριστούγεννα

Ψάχνοντας στη βιβλιοθήκη που βρίσκεται στο πατρικό μου σπίτι για το επόμενό μου ανάγνωσμα, βρήκα μια σκληρόδετη έκδοση με τίτλο "Παιδικά Διηγήματα" Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, εκδόσεις Άγκυρα, 1989. Το βιβλίο ήταν φθαρμένο εσωτερικά, αφού ως παιδί το διάβαζα συχνά. Και το διάβαζα κατά κύριο λόγο τα Χριστούγεννα, παρόλο που, όπως ανακάλυψα αρκετές ώρες αργότερα, στη βιβλιοθήκη υπήρχε και έκδοση με τα διηγήματά  του  που αναφέρονται στις γιορτές των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων. Ξεφυλλίζοντας τα «Παιδικά Διηγήματα» συνειδητοποίησα βεβαίως πως είχαν αποδοθεί στη δημοτική, έτσι ώστε να μπορεί ένα παιδί δημοτικού να τα διαβάσει. Συνέχισα να ξεφυλλίζω και έπεσα πάνω στο διήγημα «Της Κοκκόνας το σπίτι». Το θυμόμουν αυτό! Άρχισα να το διαβάζω ξανά. Όμως στην απόδοση το παπαδιαμαντικό κείμενο έχανε τη μαγεία του. Το αναζήτησα και αποφάσισα να το παραθέσω. Μαζί με το κείμενο εντόπισα και ένα βίντεο με την ανάγνωση του κειμένου. Τῆς κοκόνας τὸ σπίτι Συγγραφέας: Αλέξανδρ...