Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από το παρελθόν σου. Αυτό σκεφτόμουν διαβάζοντας το βιβλίο του Χρίστου Κυθρεώτη. Και το διάβασα μέσα σε 3 μέρες, χωρίς να πιεστώ, χωρίς να σκεφτώ στιγμή ότι θα προσπεράσω κάποιο κομμάτι του επειδή βαρέθηκα ή επειδή ένιωσα ότι περιττεύει. Ακολούθησα τον ήρωα αρχικά σαν ένας αόρατος παρατηρητής μέσα στη σκέψη του, αργότερα σα να ήμουν ο ίδιος ο ήρωας. Τον ακολούθησα στους δρόμους της Αθήνας. Έκανα εικόνα τις διαδρομές του. Ταυτίστηκα με τη σκέψη του και το συναίσθημά του. Ίσως επειδή μένουμε σε κοντινές γειτονιές, ίσως επειδή είμαστε στην ίδια ηλικία περίπου. Έφτασα να θεωρώ πως είναι υπαρκτό πρόσωπο και πως κάπου στη συμβολή Αλεξάνδρας με Ιπποκράτους μπορεί και να τον πετύχω. Ο αφηγητής και ήρωας του έργου σου δίνει πρόσβαση ακόμη και στις πιο μύχιες σκέψεις του. Εστιάζει εσωτερικά και σου περιγράφει τη μέρα του, λεπτό προς λεπτό. Μέσα από αυτή τη μία μέρα βέβαια και τις δεκάδες αναδρομές καταφέρνει να σου πει για όλη τη ζωή του ή τουλάχιστον για όλα εκείν...