Λάννυ - Μαξ Πόρτερ 

«Δεν είμαστε παρά αξιοθρήνητα αφηγηματικά όντα, κυρία Μπράιλσφορντ, μας πιάνει εμμονή με την αγωνία της απουσίας γνώσης. Ο Σίσυφος, ο Άτλας, η Ηχώ, αυτές οι δύστυχες ψυχές, τώρα εμείς. Είναι η αρχαιότερη ιστορία όλων· ατελεύτητος πόνος.»

Το βιβλίο αυτό μου το χάρισε φίλη αγαπημένη. Εκείνες τις μέρες διάβαζα το 1984 του Orwell, που άφησα στην άκρη, διότι δεν άντεχα να περιμένω. Το ξεκίνησα. Στην αρχή διάβαζα χωρίς να καταλαβαίνω τι διαβάζω. Ποιος είναι ο γέρο-Άκανθος και γιατί τα λόγια μέσα στο βιβλίο «πετάνε»; Αμηχανία και περιέργεια μαζί. Άρχισα να υποψιάζομαι πως είναι η ίδια η φύση που ακούει, κάποια αρχαία θεότητα. Γύρισα το βιβλίο ανάποδα και διάβασα το οπισθόφυλλο επιτέλους. Κατατοπιστικό! Ο γέρο-Άκανθος λοιπόν είναι «μία μυθική μορφή που τα μικρά παιδιά ζωγράφιζαν κάποτε πράσινο και φυλλώδη, πνιγμένο από βλαστάρια που ξεφυτρώνουν από το στόμα του». Όμως οι σκόρπιες εκφράσεις συνέχισαν να μην έχουν νόημα, οι φωνές που αντιπροσώπευαν άρχισαν να φαντάζουν ως φασαρία. Κάπου θα τις χρησιμοποιήσει παρακάτω έλεγα στον εαυτό μου.

Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο Λάννυ, ένα μικρό παιδί που ζει σε ένα χωριό έξω από το Λονδίνο με τους δύο γονείς του. Εκεί γνωρίζει τον Πιτ που τον μυεί στα μυστικά της ζωγραφικής. Οι σελίδες πέρασαν, το πρώτο μέρος τελείωσε. Στο δεύτερο μέρος η φόρμα του κειμένου άλλαξε, ο γέρο-Άκανθος εξαφανίστηκε, τα λόγια σταμάτησαν να «πετούν». Το τρίτο μέρος μοιάζει με όνειρο, οι πρωταγωνιστές έρχονται αντιμέτωποι με την αλήθεια τους, έρχεται η κορύφωση και τελικά η κάθαρση. Τελείωσα το βιβλίο. Συνέχισα να αισθάνομαι την ίδια αμηχανία.

Τελικά μου άρεσε; Δε μου άρεσε; Είχε κάτι να μου πει; Είχε κάτι διαφορετικό; και αν ναι τι;

Προσπάθησα να απαντήσω στις ερωτήσεις αυτές. Για άλλες βρήκα απάντηση και για άλλες όχι. Δεν κατάφερα να αποφασίσω αν μου άρεσε ή όχι και τελικά ίσως δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Όμως σίγουρα είχε κάτι να μου πει σχετικά με τη διαφορετικότητα, τη δημιουργικότητα, τη φαντασία, τον κοινωνικό αποκλεισμό και το στίγμα, για την αδικία, για τις αλήθειες που κρύβουμε βαθιά μέσα μας, αλήθειες που δεν τολμούμε να πούμε ούτε στον ίδιο τον εαυτό μας. Αναμφίβολα είναι ένα βιβλίο διαφορετικό, ένα βιβλίο που επιχειρεί τη ρήξη και την ανατροπή των λογοτεχνικών κανόνων. Ακολουθεί το δικό του ειρμό, τη δική του λογική, τη δική του αναρχική πορεία.

Λάννυ | Μαξ Πόρτερ | μετάφραση Μυρσίνη Γκανά | εκδόσεις Πόλις

Αν θέλετε να ενημερώνεστε για τις καινούργιες αναρτήσεις του blog μπορείτε να ακολουθήσετε/κάνετε like στη σελίδα Λογοτεχνία παντού στο facebook!