Βράδυ καθημερινής. Στο Youtube παίζει κονσέρβα λίστα με Whiskey Blues, έχεις μισοσβήσει τα φώτα μήπως και κοιμηθείς μία φυσιολογική ώρα και ψάχνεις να βρεις ποιο βιβλίο θα ξεκινήσεις. Δε θες κάτι που θα σε ζορίσει ή θα σε προβληματίσει. Θες κάτι που να ρέει εύκολα. Να μην είναι πάλι ξένου συγγραφέα όμως, όλο ξένους διαβάζεις και σίγουρα υπάρχουν αξιόλογοι Έλληνες πεζογράφοι, που θα είχε ενδιαφέρον να γνωρίσεις τη γραφή τους.
Κάπως έτσι ήταν η κατάσταση όταν αποφάσισα να διαβάσω το Τάλγκο του Βασίλη Αλεξάκη. Σε κάποια συζήτηση είχε αναφερθεί πρόσφατα το όνομά του, είδα ότι το βιβλίο ήταν μικρό, δεν είχα διαβάσει κάτι άλλο δικό του, οπότε το αποφάσισα. Και δεν το μετάνιωσα! Διαβάζεται απνευστί, σε παίρνει μαζί του και ζεις την ιστορία τους. Είναι άμεσο, καταιγιστικό και συνάμα σπαρακτικό.
Πρόκειται φυσικά για έναν έρωτα. Δεν ξέρω αν ήταν μεγάλος ή μικρός. Η πρωταγωνίστρια και αφηγήτρια πάντως τον έχει θεωρήσει ως έναν έρωτα ανυπέρβλητο, από αυτούς που σε ρίχνουν στα πατώματα και κάνεις μήνες, ενίοτε και χρόνια, να συνέλθεις. «Όταν γεράσω και με ρωτούν τι σημαντικό συνέβη στη ζωή μου, αυτό μόνο θα λέω: “μου έκαναν κάποτε δώρο λίγη βροχή”», αναφέρει χαρακτηριστικά η Ελένη και είναι ίσως μία από τις λυρικότερες και συνάμα βαθιά και απελπιστικά ερωτικές διαπιστώσεις του κειμένου. Όλο το βιβλίο αποτελεί μια τεράστια επιστολή σε εκείνον. Μία αναδρομή της γνωριμίας και της σύντομης σχέσης τους. Γραμμένο σε β’ ενικό πρόσωπο, του απευθύνει κάθε της σκέψη, κάθε ανάμνηση, κάθε ανάσα.
Τελικά ήταν μεγάλος έρωτας ή η αντιπαραβολή με τη μέχρι τότε ήσυχη ζωή της τον έκανε να φαντάζει μεγάλος; Ήταν αμοιβαίος ή ήταν κάτι που είχε εκείνη ανάγκη να συμβεί; Και τελικά υπάρχουν τόσο μεγάλοι έρωτες ή εμείς θέλουμε να τους βλέπουμε ως τέτοιους;
Βασίλης Αλεξάκης | Τάλγκο | εκδόσεις Μεταίχμιο