Το βιβλίο αυτό το πέτυχα σε ένα γνωστό λογαριασμό στο Instagram, ξέρετε αυτόν τον λογαριασμό που βγάζουμε φωτογραφία τα μπουτάκια μας και τα βιβλία μας μαζί. Το διάβασα εξ ολοκλήρου στην παραλία και ομολογώ πως η παρέα του ήταν ενδιαφέρουσα.
«Το "Ανάσκελα" είναι μια συλλογή διηγημάτων με
φαντάσματα, μέντιουμ, μια ερωμένη παθιασμένη με τον ήχο κουρδίσματος της άρπας,
έφηβες που πιστεύουν ότι στην πραγματικότητα είναι φυτά, φυλακισμένους σε
γκούλαγκ και ανθρωποφάγες εκκλησίες. Μέσα από αυτές τις τρυφερές και συνάμα
γκροτέσκ ιστορίες, οι χαρακτήρες αναρωτιούνται για τα σώματα που τους δόθηκαν
και για την ίδια τη ζωή.»
Η παραπάνω παρουσίαση, που προέρχεται από το οπισθόφυλλο του
βιβλίου, θα έλεγα πως το αδικεί. Ναι μεν, αλλά. Όλα αυτά θα τα βρείτε σίγουρα σε
αυτή τη συλλογή, αλλά θα βρείτε και πολλά άλλα που δρουν λιγότερο επιδερμικά.
Ιστορίες που τις διαβάζεις λαίμαργα και φτάνοντας στο τέλος, παγώνεις. Όχι
γιατί το τέλος τους είναι τρομακτικό, αλλά γιατί αυτό που έχουν να σου πουν σε
ένα δεύτερο επίπεδο είναι μία απρόσμενη γροθιά στο στομάχι. Ένας προβληματισμός
που θα τον κουβαλάς για μέρες μαζί σου και κάπου θα καταφέρεις να τον βολέψεις
και πάλι για να μη σε ενοχλεί άλλο, για να μη σε αγχώνει η σκέψη του.
Οι πρωταγωνιστές των διηγημάτων είναι σχεδόν αποκλειστικά
γυναίκες. Η ατμόσφαιρα σκοτεινή, ανατριχιαστική και συνάμα παράδοξη και τρομακτικά
φωτεινή. Σαν ένα σκηνικό που φωτίζεται από φώτα νέον και την ίδια στιγμή το
γραμμόφωνο παίζει Μπραμς. Η επιλογή του Μπραμς δεν είναι τυχαία πάντως,
αναφέρεται στο πρώτο διήγημα και, ίσως επηρεασμένη από αυτό, ήταν σα να συνόδευε
την ανάγνωση όλων των διηγημάτων. Ο λόγος ρέει αβίαστα, τα διηγήματα τελειώνουν
γρήγορα, χωρίς να κουράζουν.
Η Rita Bullwinkel στο βιβλίο της αυτό, που αποτελεί και την
πρώτη της εμφάνιση στις εκδόσεις, έκανε το μπαμ. Έδωσε ένα βιβλίο διαφορετικό,
γεμάτο αντιφάσεις που με ένα μαγικό τρόπο όμως αποτελούν συμφωνίες. Η
σωματικότητα και υλική μας υπόσταση διαφοροποιούνται και την ίδια στιγμή
αλληλοσυμπλέκονται, η αγάπη γίνεται μίσος που συνεχίζει να περιέχει μέσα του
αγάπη, η συμπάθεια και η συμπόνοια συνυπάρχουν με τη διάθεση να προκαλέσουμε
πόνο. Η ζωή και ο θάνατος γίνονται ένα, ενώ ο θάνατος συνεχίζει να είναι ζωή
και η ζωή παραμένει ένας συνεχής θάνατος. Σκέψεις και αντιφάσεις που σχεδόν σου
ανατινάζουν τη λογική.
Δεν ξέρω αν έχετε διαβάσει αντίστοιχα βιβλία, για εμένα
πάντως αυτή η συλλογή ήταν μια μικρή αποκάλυψη, μία συλλογή διηγημάτων αλλιώτικη
από αυτές που έχω διαβάσει ως τώρα. Δεν ξέρω αν μου άρεσε ή όχι, ξέρω όμως ότι
με εντυπωσίασε, με προβλημάτισε, με έβγαλε από τα αναγνωστικά μου στεγανά.
Ανάσκελα | Rita Bullwinkel | μετάφραση: Μαρία Χρίστου, Νεκτάριος Λαμπρόπουλος | εκδόσεις Χαραμάδα